پروانه
مردن تدریجی
دلگیر می شی از کی؟ از کسی که عاشق تو شده و بی منت تو رو دوس داره؟ بگذر از راهی که انتخاب کردی. صبا بخند تا خدا بدونه از هدیه ای که بهت داده راضی هستی. چه کسی رو می شناسی که تو روز تولدت بهت دنیا رو هدیه بده؟ پس بخند و شاد باش و ازش حتما حتمنی تشکر کن. اگه دستت هم بهش رسید دستشو ببوس. های نزده ام اما نمی گم از چه می خواهم بگویم. می خواهم فقط بنویسم. بنویسم تا ارام گیرم.بنویسم تا بشنود .بشنود خدایی که سالهاست می پرستمش. خدایی که نمی بینمش و چون نمی بینمش نیست . اما چون حسش می کنم هست.خدایا تو دوس داشتنی ترین دوستی هستی که در تمام عمرم دیده ام. خدایا کمکم می کنی تا دوباره ببینمت؟ مثل روزهای زمان کنکور. خدایا از تو بسیار ممنونم ممنونم بابت تمام چیزهایی که بهم هدیه دادی. دستی برای نوشتن. قلبی برای تپیدن و درکی برای فهمیدن. فهمیدن آن چیزهایی که صلاح در این است که به نفهمی بزنیم خود و شعورمان را. خدایا بسیار می پرستمت. هرگز فراموشم نکن. بسیار خوشحالم. خوشحالم از این که خدایی دارم که می توانم به او تکیه کنم. خدایی که به من خانواده ای آسمانی داده و دوستانی مهربان. خدایی که به من دلی سرشار از عشق داده ولی همراه با سنگ. همیشه ولی ها غمگینن . اما دوس می دارم ولی ای را که بعد از آن از لطف ها و مهربانی ها باشد. درست مثل این ولی.دلی مهربان ولی همراه با سنگ. خدایا بابت ولی ها هم از تو ممنونم. ولی... . یک روز یک دختر کوچک در آشپزخانه نشسته بود و به مادرش که داشت آشپزى مىکرد نگاه مىکرد. ناگهان متوجه چند تار موى سفید در بین موهاى مادرش شد. از مادرش پرسید: مامان! چرا بعضى از موهاى شما سفیده؟ مادرش گفت: هر وقت تو یک کار بد مىکنى و باعث ناراحتى من مىشوی، یکى از موهایم سفید مىشود. دختر کوچولو کمى فکر کرد و گفت: حالا فهمیدم چرا همه موهاى مامان بزرگ سفید شده! دیدم یه سایه افتاد روم سرم رو آوردم بالا نگاه کرد تو چشمام، از خجالت آب شدم تمام صورتم عرق شرمندگی پر کرد گفت:تنهایی گفتم:آره گفت:دوستات کوشن؟ گفتم: همشون گذاشتن رفتن گفتی: تو که می گفتی بهترین هستن! گفتم:اشتباه کردم گفتی: منو واسه اونا تنها گذاشتی گفتم:نه گفتی:اگه نه،پس چرا یاد من نبودی؟ گفتم:بودم
گفتی:اگه بودی،پس چرا اسمم رو نبردی ؟ گفتم:بردم، همین الان بردم گفتی:آره،الان که تنهایی،وقت سختی گفتم:…..(گر گرفتم از شرم-حرفی واسه جواب نداشتم) -سرمو اینداختم پایین-گفتم:آره گفتم:تو رفاقتت کم آوردم،منو بخش گفتی:ببخشم؟ گفتم:اینقدر ناراحتی که نمی بخشی منو؟ حق داری گفتی:نه! ازت ناراحت نبودم! چیو باید می بخشیدم؟ تو عزیز ترینی واسم،تو تنهام گذاشتی اما تنهات نذاشته بودمو نمی ذارم گفتم:فقط شرمندتم گفتی:حالا چرا تنها نشستی؟ گفتم:آخه تنهام گفتی:پس من چی رفیق؟ من که گفتم فقط کافیه صدا بزنی منو تا بیام پیشت من که گفتم داری منو به خاطر کسایی تنها می ذاری که تنهات می ذارن اما هر موقع تنها شدی غصه نخور،فقط کافیه صدا بزنی منو من همیشه دوست دارم،حتی اگه منو تنها بزاری، همیشه مواظبت بودم،تو با اونا خوش بودی،منو فراموش کردی تو این خوشی اما من مواظبت بودم،آخه رفیقتم،دوست دارم دیگه طاقت نیاوردم،بغض کردمو خودمو اینداختم بغلت،زار زدم،گفتم غلط کردم گفتم شرمنده ام،گفتم دوست دارم،گفتم دستمو رها نکن که تو خودم گم بشم گفتم دوست دارم… گفتم: داد می زنم تو بهترین رفیقیییییییییییییییی بغلت کردم گفتم:تو بن بست رفیقی یک کلام،خدا تو بهترینی روز خوب کودک داشت تمام می شد. زن راهش را گرفت که برود . کودک از او پرسید : ببخشید شما خدا هستید؟ زن خندید و گفت : نه من بنده ی خدا هستم. و کودک مظلوم جواب داد: نگفتم !شما نسبتی حتما با خدا دارید... . سایه ی من به رنگی است که می گویند سفیدی نام دارد و رخسارم نقاشی شده ی تمام رنگهای سیاهی ست. رنگ هایی که خانه هاشان را میان رویاها گم کرده اند . پس من مانده ام و دنیای پر از عروسک های راه گم کرده شمع داني به دم مرگ به پروانه چه گفت؟ گفت اي عاشق بيچاره فراموش شوي... سوخت پروانه ولي خوب جوابش را داد گفت طولي نکشد نيز تو خاموش شوي صورتم را به ایینه ی اویزان شده بر بخت قرمز رنگم چسبانده ام تا نبینم این چهره ای را که از آن لشکر سیاهی ها بر زمین می بارد و خاک این ارمان شهر را به گندخانه ای تبدیل می کند. بیذارم ،بیذار از این خاک های مرده ای که ارمانی شده اند برای ادمیانی که هنوز نیامده اند. می خواهم دیگر ننویسم از غم ها از اشک های باریده نشده و از پاچه ی استین کثیف شده. می خواهم کمی مادرانه بنویسم .حرفهای مادرم را بنگارم.می خواهم از عشق بنویسم. از لحظه های قشنگ صورتی. از لحظه های پر از مزه های شور. می خواهم بنویسم که دیگران بخوانند راهی که من رفتم راه زیبایی بود. راهی بود که اگر دور شدم ثانیه ای از یادش اما برگشتم به سویش با چشمانی پر از امید. پر از احساس امنیت. پر از خنده. هیچ کس نمی تواند مرا برنجاند. خدایا این را به شیطانت بگو تا راه دیگری برای فریب من بیابد. من بارانی ام بارانی سراسر شادی. ای خنده های بی خانواده من شما را هم دوس دارم.شما هم می توانید روزی بر اغوش من بیاسایید. دیگر نمی گویم خدا نیست. من نیستم. نیستی هست. می گم خدا هست. همه هستند. هستی می خندد به انگاه که بگویم با نیستی ازدواج کن. دوستت دارم دنیا.ای پست ترین افریده خدا. به خدا گفتم مواظبم باش اما اون مواظبم نبود چون منو بیمار کرد. بیمار خودش. وای اگه خدا قهر کنه. روزهایی بود که بدون یادت سپری شد.روزهایی که برایم سخت گذشت اما فراموش نمی کنم.معجزه ات را دیدم. معجزه ی زنده نگداشتن عزیز ترین کسم. اگه تو نبودی ممکن بود خدایا ... ممکن بود... اه که چه سخت است گفتنش ممکن بود من برای همیشه بدون آبجی و داداش می موندم.تصادف سخت در راه کازرون که نزدیک بود ماشینشون به ته دره بره.خدایا ممنون که نذاشتی. بسیار ممنون. و معذرت می خوام که ظهر حادثه ناشکری کردم.دوستت می دارم. از اینکه بر روی این خاک قدم بزنم ناراحتم. از اینکه از این بطری آب بخورم ناراحتم از اینکه غذا درست کنم ناراحتم از اینکه روی یکی از صندلی های کلاس بشینم و جای کس دیگه ای رو نباشه ناراحتم. خیلی هم ناراحتم. شاید روانشناسا به من بگن روانی. اما باز هم ناراحتم. ناراحتم. چون نی تونم باور کنم این ها مال من است . سهم من است. کاش ادم دیگری بودم. اگر پدرم نبود اگر برادرانم نبود اگر خواهرم نبود حتما می رفتم. می رفتم از این جایی که می گویند نامش دنیا است وچه بد نامی است ماندن در این جا.در این پست ترین نقطه ای که خدا افریده.دیگر نمی توانم .نمی توانم در این دنیا زندگی کنم. از آدم های آن از نبود آدمی در ان سخت دلم گرفته است. کاش هیچ وقت به دنیا نمی امدم. بارها می خواستم خودکشی کنم. قرص های مادرم را که روی کابینت گذاشته بود را بارها در دست گرفتم،بارها تیغ را بر شاهرگ دستم گذاشتمبارها بر پشت بام خانه رفتم،بارها خود را جلوی کامیون ها رها کرده ام.بارها می خواستم ... اما نشد. اما نگاه مادرم را می دیدم.اشک های چشم قشنگ خواهرم را.چشمان سرخ از اشک و خون برادرانم را و آبروی پدرم را می دیدم. کاش خدایا این همه احساس نبود این همه غم نبود. کاش تنهاترین ادم دنیا بود.اگرچه که الان هم هستم. مجبورم بمانم و زندگی کنم.چون می ترسم می ترسم با رفتنم دیگرانی را با خود ببرم.و این نهایت مرگ است. کاش می توانستم خودکشی کنم. از بیهوده بودن های خودم خسته شدم ام. از خودم متنفرم. از هر چه آینه است بدم می آید.از شیشه هایی که بی اجازه چهره ام را نقاشی می کنند نیز بدم می آید.از احساس احساس داشتن هم بدم میآید. از اینکه بی مورد دارم در این دنیا زندگی می کنم بدم می آید. چرا باید جایی را بگیرم که مال من نیست و اگر هست حق من نیست. کاشکی ادیسونی جایم را می گرفت.کاشکی ... . اصلا نمی دانم بسیاری کاشکی های دیگر. هرچیزی غیر از این کاشکی ها را کاشکی داشتم. چرا باید این همه منابع مصرف کنم ولی هیچ سودی برای کسی نداشته باشم. دیشب به ماری و نیلوفر گفتم می خواهم خودکشی کنم ولی اونها فقط به من خندیدند چون فکر می کردند باز هم دارم مثل همیشه فقط با انها شوخی می کنم. نمی دانستند از ته دل دارم داد می زنم.ولی انها نشنیدند فقط خندیدند.خب غمی به دل ندارم از این بابت،چون نمی دانند در این دلی که پر است از سوراخ و خاکستر و آتش چه میگذرد. آتش هایی که هیچ دودی ندارند.و نمی دانستم دیشب خود را چگونه بکشم. کاش هیچ صبحی آفریده نمی شد. هیچ صبحی هیچ . . . و کاش من می ماندم و چشمهایی که از فرط مرگ نای باز شدن نداشته باشند.
پانهادیم به راهی که آغاز نداشت رو به هر خانه که کردیم دری باز نداشتزندگی شاخه گلی بود که در باد شکفت داستانش را هم جرات ابراز نداشتباغ ما عمری با خاطره ی باران زیستخبر از مرگ درختان سرافراز نداشتکاش دستی به هواداری دل بر میخواستعشق هم این همه گفتند اعجاز نداشتآرزو داشت دلم همسفر ابر شودبال و پر داشت ولی فرصت پرواز نداشت
ای عشق، شکسته ایم، مشکن ما را/ اینگونه به خاک ره ،میفکن ما را/ ما.درتو ، به چشم دوستی می بینیم/ ای دوست، مبین به چشم دشمن مارا
ادامه درد دل
| Design By : Night Skin |
انچه جان کند تنم عمر حسابش کردم
دوستان عزیز این وبلاگ مخصوص اونایی که اونو گم کردن اون که همیشه باهاشونه و کلام نفسشون.
دوس دارم تویی که داری به این وبلاگ نگاه میکنی منو کمک کنی که هر چه زودتر خدای خودمو پیدا کنم
LinkDump
